Thuis
Contacten

    Hoofdpagina


Wie gaat er dan ook in zo’n land wonen!

Dovnload 14.54 Kb.

Wie gaat er dan ook in zo’n land wonen!



Datum26.10.2018
Grootte14.54 Kb.

Dovnload 14.54 Kb.

Hondenliefhebber in een hondonvriendelijk land
Ga daar dan niet wonen!
“Wie gaat er dan ook in zo’n land wonen!” werd me op Facebook toegeblaft. Nou, ik dus. Omdat ik iets met het land heb, een diepe zielsverwantschap. Maar makkelijk is het niet, om als hondenliefhebster in Roemenië te wonen.

Ik had me voorgenomen geen honden te gaan redden, geen dweilen met de kraan open, maar door middel van sterilisatieprojecten de kraan dichtdraaien. Maar de kraan draait nog erg moeilijk dicht, en toen moest er toch gedweild worden. Het eerste nestje van zes pups, dat in de winterkou op een doorgaande weg werd gevonden, was een feit. Geen idee wat ik er mee moest, nou ja ik wilde er wel eentje houden, en gelukkig bleek Facebook behulpzaam met het particulier plaatsen van de overige vijf. Het leverde ook nieuwe contacten op, met een Nederlandse stichting die me ging ondersteunen, en met een geweldige vrouw van een lokale Roemeense stichting, die een dierenarts graag aan me wilde voorstellen.


Hondenbeet
Tot afgelopen zomer kon ik zeggen dat ik nooit door een hond ben gebeten, ik denk altijd dat ik ze begrijp en zij mij. Nou ja, ik begreep de hond wel die me beet, maar het is nu toch gebeurd.

Mijn hondenvriendin en ik gingen kijken op een afgesloten terrein waar een teef met vijf pups zou zitten, waar er nu nog maar drie van waren. We keken om de hoek van het terrein naar een park, waar zeer dubieus volk rondhing met een paar Pitbulls aan de lijn. De gedachte kwam bij ons op dat er twee pups voor de honden waren gegooid. Geen onlogische gedachte sinds een Roemeen me vertelde dat hij een soms een straathond wegplukt om zo zijn Fila Brasileiro voor hondengevechten te trainen. Ik moest zowat kotsen van het idee, en wilde de pups daar meteen weg hebben. Opeens zag ik een dode pup liggen op het terrein. Nee wacht, de pup bewoog nog. Nu wilden we helemaal die pups daar weg hebben. Iemand waarschuwde ons dat we gefilmd werden door de bewakingscamera, we konden beter weg gaan. Maar de vrouw die in de buurt woont en de hondjes elke dag voert, zei door de telefoon tegen Carmen dat de bewakers er echt niks om gaven wat er met die hondjes gebeurde.

Het leek ons toch het beste dat ik over dat hek ging klimmen, als ik werd ingerekend kon ik de malle Hollandse zijn die hondjes wilde redden. Eenmaal over het hek heen was de moederhond redelijk goed te benaderen, de pups minder. Eerst haalde ik de zieke pup op, ze ademde nog wel, maar het was niet veel meer. Daarna wist ik een eerste pup in zijn nekvel te grijpen. Hij gilde moord en brand en dat wakkerde het moederinstinct aan, en ik kreeg een beet in mijn kuit van haar. Ik weerde verdere aanvallen af door met de pup te schermen en gaf hem daarna door het hek over. De overige pups zouden we nu zeker niet meer te pakken krijgen, daarnaast vond ik één beet wel genoeg. Het bloed droop al door mijn broek heen.

Vervolgens was het een enorme klus om een beschikbare dierenarts te vinden, het was avond én vakantietijd. De zieke pup was helaas bij aankomst al overleden. De dierenarts had geen regeling voor dode dieren, we kregen de pup in extra plastic zakken weer mee terug. Ik was overigens ooit in een situatie dat ik een hond liet euthanaseren in Roemenië en de kadaververwerking 4x zo duur was. Dus ik was al gewend aan het idee om het lichaam in een grote vuilcontainer achter te laten, met alle respect voor de pup die we niet meer konden helpen.


Daarna ging ik door naar de Eerste Hulp. Ik was werkelijk verbaasd hoe druk het daar was en dat bijna iedereen beschonken leek. Een tetanusinjectie, nou vooruit dan, maar de antirabiës hoefde ik niet. De moederhond beet alleen om haar pup te verdedigen. Roemenië is niet rabiësvrij, maar het probleem zit 'm grotendeels in de vossenpopulatie, en niet onder de hondenpopulatie. Dat willen de hondenvangers ons wel graag laten geloven, want zo behouden zij hun werk. Best wel balen dat ik nou ook in de Roemeense hondenbeten statistieken zit. Ze grijpen ze nogal eens aan om de massale hondenmoorden te vergoelijken.
De nog gezonde pup hadden we in de dierenkliniek achtergelaten. Een Distempertest was meteen negatief, een Parvotest later ook. De pup had er een kleine week gezeten, en de dierenarts vroeg wanneer ik hem op kwam halen, want hij was niet ziek. En zo nam ik hem mee naar huis. Fatale beslissing, want hij werd enkele dagen later alsnog ziek. Toch Parvo. Hij stak een ander nestje met pups aan die net als hij moesten worden opgenomen, maar ze trokken er allemaal doorheen. We hebben de boel grondig gedesinfecteerd daarna.
Verspilling van levens
En toen, een paar maanden later, overleed het mooiste hondje ooit. Met zijn prachtige ‘make-up’ rond de ogen sprak hij meteen vele mensen aan, en was er al heel snel een adoptant voor hem. Maar binnen een dag was hij opeens overleden.

Ik was boos op de statistiek dat er van één teefje en één reutje in 6 jaar 67.000 pups kunnen komen. Het is mooi dat organisaties op deze manier donaties voor sterilisaties willen binnenhalen, maar het is gewoon niet waar. Er overleven geen acht hondjes per nest, twee keer per jaar. Het merendeel van de pups haalt het eerste jaar niet. Ze staan aan zoveel ontberingen bloot, zoals virusziekten Parvo en Distemper, honger en kou. En dan heb ik het nog niet eens over menselijk ingrijpen, zoals verdrinking, vergiftiging en aanrijding. Dat er dieren door andere dieren worden opgegeten is een onderdeel van de voedselketen, maar een hond staat bovenaan. Waarom kent de natuur met honden zo’n verspilling, waarom is de hond zo’n vruchtbaar dier? En waarom moesten er de dagen erna nog vier schattige puppies overlijden aan dat rotvirus Parvo? Hadden de hondjes het bij zich gedragen, was mijn tuin toch niet Parvovrij? De wereld was even verdraaide oneerlijk.


Ik bedacht me vaak dat er een groot verschil is in ziektebeelden in beide landen. In Nederland zal een dierenarts vast meer welvaartsziekten en rasgebonden aandoeningen zien, zoals elleboog-en heupproblemen, kanker, allergieën en huidproblemen, en obesitas. In Roemenië is het meer crisismanagement, alleen al door de vele verkeerslachtoffertjes met zoveel straathonden. Misschien te vergelijken met een tropenarts die de meest basale zorg biedt. Zo leerde ik voor het eerst over neurologische bijverschijnselen van een zeer ernstige wormeninfectie, over stickertumor (een soort tumor die als een soa wordt overgedragen), over verschillende soorten schurftmijten, en uiteraard over virusziekten.
Adoptie is het tegengif
Elk hondje dat we ter adoptie naar Nederland konden sturen, voelde als een overwinning op de narigheid die we moeten zien, als overwinning op de machteloosheid van nooit genoeg te kunnen doen. De eerste keer dat mijn nieuwe hondenvriendin haar lievelingen aan de mannen van het hondentransport moest toevertrouwen, op weg naar een beter leven in Nederland, huilde ze tranen van verdriet. Ik beloofde haar dat het voortaan tranen van blijdschap zouden zijn. Ze geloofde me pas toen de foto’s verschenen van het hondenleven dat haar hondjes nu leiden, in huis op de bank, in plaats van buiten op straat of aan een ketting.
In Nederland was het eenvoudiger om principes te hebben, ook ik riep om het hardst dat dáár de situatie moet worden veranderd, eindeloos honden hier naar toe halen en asielen bouwen is niet het antwoord. Maar ik werd ingehaald door de werkelijkheid, al ben ik mijn principes niet verloren. Projecten van de grond krijgen, zowel in praktische zin als financieel, is moeilijker dan een hondje oplappen voor adoptie. En is ook onzichtbaarder werk. Enkele malen ben ik met lokale bestuurders in kontakt getreden, en mijn vermoeden dat ze een dubbele pet droegen bleek al snel uit te komen, er is helaas rondom het straathondenprobleem veel corruptie.
Geen adoptiemateriaal
Mijn hondenvriendin had een noodkreet ontvangen van een oudere vrouw die een hond op straat verzorgde. Omwonenden hadden de hondenvangers gevraagd de hond weg te halen. Kon ik even een plekje voor hem regelen voor een week of twee, daarna vonden we vast wel een lokale adoptant? Ik vond een lege tuin, maar toen de hond werd gebracht, dacht ik meteen ‘wat heb ik gedaan, deze hond is verre van adoptabel’.

Het was een grote, volwassen reu die niks van mensen moest hebben. Hij keek ons donker aan, en iedereen voelde meteen aan dat dit geen aai-materiaal was. Ook hij sleepte met zijn achterpoten, het was maar gissen wat er in zijn leven gebeurd was. Maar na een week was ie ‘om’, en het bleek een ruwe diamant te zijn die dol op aaien was, zolang hij maar de regie in pootjes hield. Uiteindelijk doopte ik hem Izor en nam hem mee naar mijn huis, en ontpopte hij zich toch een waanzinnig goede waakhond, hij is namelijk een (Romanesc Ciobanesc) Mioritic. Zo kent iedere hondenredder wel blijvertjes, niet alles is adoptiemateriaal. In één jaar van drie naar vijf eigen honden, dat tempo kan ik niet vol blijven houden!


Wandelen
In Roemenië kent de vrije natuur een geheel eigen mores. Na een bocht in het prachtige heuvellandschap kwam ik met drie van mijn honden opeens dicht bij een schaapskudde. Als ik ze eerder had gezien had ik beslist meer afstand gehouden! Er kwam zes honden van het Mioritic-type blaffend op ons afgehold. We waren duidelijk outnumbered. Ik hield mijn honden aan de lijn (er zijn ook situaties waar ik mijn honden júist los gooi, maar dat leek me nu hoogst onverstandig). De herder gebaarde me nog om door totaal ondoordringbare doornenbossen een omweg te nemen, maar het was al te laat. We waren geheel omsingeld door honden die ook maar gewoon het werk deden waar ze voor waren aangenomen. Ik bleef rustig met de honden naast me, en een stevige wandelstok in de hand staan. Het leek de herder tamelijk koud te laten wat er gebeurde, hij deed wel een paar pogingen om de honden tot zich te roepen, maar hij had duidelijk geen overwicht op zijn honden. 'Donderstralen' mopperde hij nog. De schapen liepen langzaam door. Na een tijd voegden zich er vier bij de herder en bleven er twee nog strategisch liggen. Ik denk dat ik zo ongeveer een half uur roerloos heb gestaan. Toen de afstand tot de kudde groot genoeg was ben ik van de kudde af gaan bewegen onder toeziend oog van die twee, en kwamen we uiteindelijk ongeschonden thuis.
Langs de weg
Als ik af en toe in weer in Nederland ben, schrik ik wel eens van een stuk afval langs de weg, ligt daar een dode hond? Oh nee, die zien we hier niet of nauwelijks langs de weg, diep ademhalen en weer even omschakelen. Want op de lange rit naar de luchthaven in Roemenië had ik nog 11 dode honden/katten/vossen geteld. Stomme gewoonte, dat tellen.

De verschillen zijn groot tussen beide landen. Er is nog een wereld te winnen aan dierenwelzijn. En toch wil ik hier wonen, al verzucht ik regelmatig dat ik in een volgend leven postzegels ga verzamelen. Stuk rustiger. Hoewel, zou ik in een volgend leven zonder honden kunnen?

  • Verspilling van levens
  • Adoptie is het tegengif
  • Geen adoptiemateriaal
  • Langs de weg

  • Dovnload 14.54 Kb.